×××××

لذت عشق تورا جز عاشق محزون نداند
رنج لذت بخش هجران را بجز مجنون نداند

×××××

یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند ز استادی خود شاد شدیم
پایان سخن شنو که مارا چه رسید
از خاک بر آمدیم و بر خاک شدیم

×××××

از شبنم عشق خاک آدم گل شد
بس فتنه و شور در جهان حاصل شد
سرنشتر عشق بررگ روح زدند
یک قطره از آن چکید و نامش دل شد

×××××

هرچند که از آینه بی رنگ تر است
از خاطره غنچه ها دلم تنگ تر است
بشکن دل بی نوای مارا ای عشق
این ساز شکسته اش خوش آهنگ تر است

پروانه سوخت،شمع فرو مرد ، شب گذشت
ای وای من که قصه ی دل ناتمام ماند

*****

در دل ای عشق ! سخنها زتو دارم اما
عمر بگذشت و حدیث تو بپایان نرسید

*****

لاله آسا سوختم در دشت بی پایان درد
وین گل غم، غیر اشک چشم من باران نداشت

*****

لحظه ای بنشین و در چشم غم آلودم نگر
تا زبان اشک من گوید حکایت های دل

*****

روز من با تو به شب آمد و شب با تو به روز
در فراق رخ ماهت ، گذرد روز و شبم

*****

یاران ! دل دردمند ما را نگرید
طوفان کشنده بلا را نگرید

*****

عشق اگر بال گشاید به جهان حاکم اوست
گر کند جلوه در این کون و مکان حاکم اوست

*****

ای دوست! هر آنچه هست ،نور رخ توست
فریاد رس دل ، نظر فرخ توست

*****

ما زاده عشقیم و پسر خوانده جامیم
در مستی و جانبازی دلدار تمامیم

*****

تاراج کرد روی گلش هستی مرا
افزود چشم می زده اش مستی مرا

×××××

تا روی تورا دیدم و دیوانه شدم
از هستی و هر چه هست بیگانه شدم

×××××

من خواستار جام می از دست دلبرم!
این راز با که بگویم و این غم کجا برم؟

×××××

بر سر کوی تو ای می زده دیوانه شدم
عقل را راندم و وابسته میخانه شدم

×××××

در حلقه درویش ندیدیم صفایی
در صومعه از او نشیدیم ندایی